9.sayı

Günün nasıl bittiğini anımsayamamıştı. Zaman kah zulum kah normal şekilde geçmişti ama son zamanlarda gayet sıradan olan bu durum bugün garibine gidiyordu. Eve gidiyordu ve gittiği yol farklı bir yoldu. Buraya nasıl gelmişti, onu da hatırlamıyordu. Gece geç olmalıydı, kimsecikler yoktu etrafta, büyük ihtimal saat gece yarısını geçmişti çünkü hiç açık esnaf da yoktu etraflarda. Yürüyordu ama adımlarını attığını hissetmiyordu. Acı bir huzur vardı sanki benliğinde. Havadan dolayıydı galiba bu. Çok hafif çiseleyen, ıslatmayan ama değdiği noktayı okşayıp ferahlatan, rüzgarın emrinde varla yok arası bir yağmur vardı. Rüzgar ise vücuda değen yerleri üşütmeyip, sadece keskin bir soğuğun varlığını hissettiren cinstendi. Bir an etrafın ayrımına vardıktan sonra kendini tekrar düşüncelerinin kucağına bıraktı. Evet, Müjgandı gene zihnini bile esir alan. Çok zorlanıyordu, var olan durum onu çok zorluyordu. İnancın kudreti, sürecin zorlanmadan geçireleceği anlamına gelmiyordu. Müjganın kendisini izlediğini, gördüğünü hissederdi bazen, şu an olduğu gibi. İlahi bir bakış açısı gibi, sanki, hem Pertev'in gözünün gördüklerini hem dışarıdan Pertev'i gördüğünü hem de an be an Pertev'in hislerini gördüğünü hissederdi. Hissettiklerimi görüyor diye geçirirdi aklından. Böyle zamanlarda ondan bir cevap beklentisine girerdi. Ama ne büyük bir imkansızlık beklediğinin hemen farkına varırdı. Kız, ta boğazın karşı yakasında oturuyordu. Aracı mı vardı, gönderebilecek güvercini mi? Mektup gönderebileceği adres bilgisi mi? Ta buraya gelip onu mu arasındı, velev ki geldi diyelim, onun çektiği o kilometrelerce yollar Pertev'in boğazına oturmayacak mıydı? Tabi bu, yaşayacağı mutluluğun yanında çerez tadında kalacaktı. Ayrıca, kaldı ki, bunları niye yapsındı? Belki, sabır ve emeğinin boyutlarını sınıyordu. Böyle bir sınav için Pertev, Çini yağmalamak için baharı bekleyen Moğol süvarisi gibi istekliydi. Belirsizliğin sebebinin, onun kesinkes emin olma sürecinden başka bir şey olmasını asla ama asla istemezdi.